Tragedia, jest prosta

Żegnam
Rozstanie, gdzie one na ciebie czeka
Chmury, z których schodzi ochota na życie
Kroki, przez które przemawia ostatni puk
Myśli, oswajają ostatni strzału w tuk
Słowa, przesiewają ból łona znak.

Żegnam skrycie, za nim się obudzicie
Słońce wstanie, o życiu przkypomni
Pora mroczna, nie do ciebie doszła
Chwila ptaka, gdy ostatnia chwila
Sowie dźwięki, strumienia strugi zapomnienia.





Zapomnienie
Sprowokuję, żebyś ból zadała,
Wymuszę, śmierć bliską sercu,
Zadam, cierpienie całemu niebu,
Zaleję, schyłek na sumieniu,
Przeszukam, kropelkę na cierpieniu,
Ucieknę, tunelem błogim zapomnieniu











Eutanazja
Kupiłem bilet do Szwajcarii,
tam umrę w amnezji
Przekonałem wnętrze jego,
że sensu nie ma żadnego
Cierpiałem wylewnie mocno,
nogi na drodze połamałem
Zamknąłem głowę w puszce,
na tytoń w pigułce
Zapisałem resztki myśli,
na drzewie stworzenia
Zakończyć drogi czas,
ból zamyka wszystko w nas

Śmierć

Patrzę na mroki twoje, skryte dziurki w nich zakamarki

Podstępne zwierze mnie stąd zabierze, skrzydła odwagi nadaje

Zamknie serce na zawsze, ślad zatrze, śluby zdradzi

Obietnice zostawi, tchawicy szans nie da żadnych

Szykuje zjazd z krawędzi, kiedy życie się dokręci

Zakończy wszystkie skutki, które go życiem zraziły