Amazonii czar

Amazonii czar

Nostalgia jest jak świecących świeczek siedem

Siedem, bo świat, jak kwiaty nie jest cały zielony i liczy się do trzech albo siedem 

nieparzystych kwiatów 🌹🌹🌹, oby nie tuzin i nie trzynaście.

Nadzieją jest gdzieś piękny odległy świat

Dwa, cztery, albo dziesięć balastów wisi na szyi, kamieni tuzin,

parzystych cudów planety, wszystkie tu są, tylko nie ty jeden.

Na horyzoncie odległym historii ewolucji kwiat

Jeden ciepły, słowem pozłacany, srebrne pręciki i nie policzę ich dziś,

nie ma parzystych, nieparzystych, jest prawie sam i srebrne pręciki.

Przyjaciel nasz wielki rozgrzewa bólu nasze sprzężenie zwrotne

Rozjaśnia wszystkie drogi i kamienie suszy, zielenią je kruszy

rozpościera dywan zielony, a nad nim bilion spalonych przyjaciół duszy.

Kwiat świeci, pręcikami przez chmury, spalone puszcze

Nadziei kres, gdy on ten Jeden wielki jest, wyprostowany i podpala lasy

nasze zielone całe, wszystkie lochy i dziki, lisy, wilki, nawet żubry.

Warsztat wielki, drewniany, ubojnia i wszystkie ptaki

Nostalgia zamienia się w smutny żal, spalonej Ziemi braku zieleni

dywanów kolorowych oraz zielonych w pogorzelisko zamienionych.

Czasem tam patrzę, porównuję, bo u mnie w domu też tak jest

Lasów bezpośrednio nie palą, ale o porannym świcie w kominku mają uprawy i puszcze

skarby wielkie, rzekłbym historii setki lat, zabory, całe nasze nieszczęście.

Zostaw historii naszej zew i nie depcz buciorami

Nie zdegraduj Ziemi naszej całej, zostaw dla zwierząt dzieci, ptaka, co leci

Ocknij się człowieku durny, złoto nic niewarte do zielonego życia planety.

Twoje dzieci niech nie płaczą, zostaw im życie. Popatrz na przyszłość istot wszelakich dla tych, co jeszcze są bardzo mali, aby mogli, choć dotknąć, zobaczyć wszystkie leśne potwory i swą miłość im oddać.

Dla córki, żebyście nie zniszczyli życia planety, zanim mój skarb będzie duży.